bloggen, te veel vrijheid?

Bloggen, het is een behoorlijk nieuw fenomeen. Toch is het een echt revelatie dat mensen over de hele wereld met één klik een bericht letterlijk de wereld kunnen insturen. Iedereen kan schrijven en iedereen kan erop reageren... In zijn stuk 'Why I blog' van Andrew Sullivan beschrijft hij welke impact dit nieuwe medium kan hebben en hoe anders deze manier van schrijven is. Je hoeft niet langer te wachten op redacteurs die je stuk moeten goedkeuren, je moet geen verantwoording afleggen voor wat je schrijft en waarom.

Toch is het niet steeds zo simpel als het lijkt. Het moet namelijk een spontane uiting zijn van je gedachten op dat ogenblik, het is een soort momentopname. Bij gewone publicaties heb je meer tijd of krijg je reacties voor het stuk wordt gepubliceerd en kan je aanpassingen aanbrengen. Bij een blog moet je je stuk meteen voor de leeuwen werpen. Om dit te kunnen moet je schaamte overwinnen en durven fouten maken.
Zelf heb ik hier nog grote moeite mee om zo spontaan mijn gedachten aan de wereld te tonen. Ik moet zeker nog veel groeien in dit medium voor ik een goeie blogger zal zijn. Het is een andere manier van schrijven, minder veilig. Je wordt rechtstreeks geconfronteerd met de al dan niet negatieve reacties en moet hiermee kunnen omgaan. Zoals Sullivan ook zegt is het een soort openbaar dagboek. Wees eerlijk, hoeveel mensen zouden hun dagboek laten lezen door de hele wereld?

Maar eens je over die schaamte heen bent kan het een fantastische ervaring zijn om zonder omwegen je gedachten de vrije loop te laten gaan. Zelf hoop ik dat ik snel op dat punt ben dat ik er echt van kan gaan genieten te bloggen. Want toegegeven een blog heeft veel positieve punten en kan je enkel verrijken als schrijver. Je kan namelijk schrijven op elk ogenblik over elk onderwerp. Je bepaalt zelf hoe lang, hoe kort, hoe speels je berichten zijn en hebt alle elementen zelf in handen. Het geeft een schrijver dus enorme vrijheid. Maar je moet het lef hebben hier ten volle gebruik van te maken...

Vrouwen

Onlangs zat ik naar 'Benelux' Next Topmodel' te kijken. 'Benelux' Next Topmodel' is een wedstrijd waarin een aantal meisjes het tegen elkaar moeten opnemen om model te kunnen worden. Tijdens de wedstrijd wonen de meisjes samen in een huis, wat voor het reality-gedeelte van het programma zorgt. Al na enkele minuten werd het duidelijk dat er veel strubbelingen waren tussen de meisjes onderling en op een gegeven ogenblik gingen ze elkaar bijna te lijf.


Plots begreep ik alle mannen die zeggen dat vrouwen lastig, emotioneel en oh zo jaloers zijn. 'Is het dan werkelijk onmogelijk voor een groep vrouwen om in vrede samen te leven?', vroeg ik me af. 'Natuurlijk kan het wel!' is elke vrouw geneigd te zeggen. In dit programma gaat het om een heterogene groep die door niets met elkaar verbonden zijn en elkaars concurrentes zijn. Het is dus maar normaal dat er problemen zijn, verdedigen vrouwen zich. Als het ultieme voorbeeld van een groep vrouwen die er wel in slagen om in vrede samen te leven zijn groepjes vriendinnen à la Carrie en co uit de serie 'Sex and the City'. Dit is een groep vrouwen die elkaar reeds lang kennen, elkaar dan ook vaak zien en door dik en dun steunen.

Zelf maak ik ook deel uit van zo'n groepje. Mijn beste vriendinnen ken ik al jarenlang en ik heb al fantastische tijden beleefd met hen. Toch is het niet simpel om deel uit te maken van zo'n groepje. Er kruipt meer werk in dan verwacht wordt!
Vrouwen hebben immers een heel specifieke manier van communiceren. Heel anders dan bij mannen zijn niet de woorden steeds het belangrijkste. Alles is van groot belang: de woorden, de toon, de gezichtsuitdrukking, zelfs de pauzes. Vrouwen kunnen immers heel subtiel duidelijk maken wat ze echt willen overbrengen. Hun woorden hebben vaak ook een andere betekenis dan wat er letterlijjk gezegd wordt.
Zo kan de zin 'Een drukke week gehad?' evengoed betekenen ' Waarom heb ik deze week nog niets van je gehoord?'. Dit tot ergernis van het grootste deel van de mannelijke bevolking die de subtiliteit van dit fenomeen meestal niet snappen.

Bij mannen is de communicatie duidelijker, ze zeggen ( meestal) wat ze vinden. Geen mogelijkheid tot verwarring of misverstanden hier. Bij vrouwen is de interpretatie van wat er gezegd wordt minstens even belangrijk als wat er gezegd wordt en je hebt al bijna een vrouwelijk gen nodig om dit echt te kunnen doorgronden. Maar dit is dé manier waarop vrouwen duidelijk maken wat ze echt voelen. Andere vrouwen reageren hierop door veel aandacht te besteden aan deze boodschappen en de ware toedracht van de zaken te achterhalen via vragen, interpretatie.... Vrouwen analyseren hun onderlinge gesprekken dus tot in het oneindige. Dit is tevens een van de belangrijkste redenen waarom vrouwen roddelen over vreemden, vijanden en zelfs vriend(inn)en. Ze proberen door anderen hun mening over het onderwerp te horen, precies te snappen wie wat waarom doet. Dit lijkt een heel intensieve activiteit en dat is het ook!

Eens je denkt de ware betekenis van de communicatie te kennen, dan pas kan je correct reageren op de verborgen woede, afkeer, blijdschap,.... Soms is die reactie net zo subtiel als de eerste boodschap, soms net iets minder. Zo kunnen misverstanden ontstaan en uiteindelijk vaak discussies die moeten worden opgelost als je vriendschap je dierbaar is. Want nog zo'n vreemde eigenschap van vrouwen is immers hun immens geheugen voor frustraties en beledigingen uit het verleden.

De vrede bewaren in een groep vrouwen, ook al zijn ze vriendinnen, is dus een moeilijke en niet te onderschatten taak die vaak door misverstanden nog moeilijker wordt.
Dat er problemen van komen als je dertien totaal verschillende meisjes samen in een huis zet voor een aantal weken, kan je dan ook makkelijk begrijpen. De programmamakers zullen hier handig gebruik van gemaakt hebben maar zelf vond ik het een fantastisch voorbeeld van misverstanden in de analyse en interpretatie van vrouwelijk communicatie. Dit in combinatie met het verschil in mondigheid tussend de Belgische meisjes en de Nederlandse creëert vuurwerk voor de programmamakers en gekissebis tussen de meisjes.

Maar de belangrijkste les die we uit dit verhaal kunnen halen is dat het dus wel mogelijk is voor een groep vrouwen om in vrede samen te leven, mits enige ervaring in het gebied, doorzetting, mensenkennis en bij voorkeur een vrouwelijk gen.

Ik ben Lisa, studente journalistiek aan de EhB in Brussel. In deze blog zal ik mijn licht werpen op een aantal grote en kleine vragen die in mijn leven opduiken en er een antwoord op proberen te vinden. Ik beweer niet dat ik telkens een sluitend antwoord zal vinden maar wie niet waagt, niet wint.
Tot snel voor de eerste 'echte' post.
Lisa