bloggen, te veel vrijheid?

Bloggen, het is een behoorlijk nieuw fenomeen. Toch is het een echt revelatie dat mensen over de hele wereld met één klik een bericht letterlijk de wereld kunnen insturen. Iedereen kan schrijven en iedereen kan erop reageren... In zijn stuk 'Why I blog' van Andrew Sullivan beschrijft hij welke impact dit nieuwe medium kan hebben en hoe anders deze manier van schrijven is. Je hoeft niet langer te wachten op redacteurs die je stuk moeten goedkeuren, je moet geen verantwoording afleggen voor wat je schrijft en waarom.

Toch is het niet steeds zo simpel als het lijkt. Het moet namelijk een spontane uiting zijn van je gedachten op dat ogenblik, het is een soort momentopname. Bij gewone publicaties heb je meer tijd of krijg je reacties voor het stuk wordt gepubliceerd en kan je aanpassingen aanbrengen. Bij een blog moet je je stuk meteen voor de leeuwen werpen. Om dit te kunnen moet je schaamte overwinnen en durven fouten maken.
Zelf heb ik hier nog grote moeite mee om zo spontaan mijn gedachten aan de wereld te tonen. Ik moet zeker nog veel groeien in dit medium voor ik een goeie blogger zal zijn. Het is een andere manier van schrijven, minder veilig. Je wordt rechtstreeks geconfronteerd met de al dan niet negatieve reacties en moet hiermee kunnen omgaan. Zoals Sullivan ook zegt is het een soort openbaar dagboek. Wees eerlijk, hoeveel mensen zouden hun dagboek laten lezen door de hele wereld?

Maar eens je over die schaamte heen bent kan het een fantastische ervaring zijn om zonder omwegen je gedachten de vrije loop te laten gaan. Zelf hoop ik dat ik snel op dat punt ben dat ik er echt van kan gaan genieten te bloggen. Want toegegeven een blog heeft veel positieve punten en kan je enkel verrijken als schrijver. Je kan namelijk schrijven op elk ogenblik over elk onderwerp. Je bepaalt zelf hoe lang, hoe kort, hoe speels je berichten zijn en hebt alle elementen zelf in handen. Het geeft een schrijver dus enorme vrijheid. Maar je moet het lef hebben hier ten volle gebruik van te maken...